TBK Madde 163 - Müteselsil borçluluk: a. Borçluların sorumluluğu

Davacıların murisi, davalıların murisinden 11.09.1959 tarihli harici satış senediyle bedelini ödeyerek satın aldığı 3983 parsel sayılı taşınmazın, kadastro çalışması sonucu davalılar adına tescil edildiğini ileri sürerek; terditli olarak öncelikle tapu iptali ve tescil, mümkün olmazsa taşınmaz bedelinin tahsilini istemiştir. İlk derece mahkemesi, tapu iptali ve tescil istemini on yıllık hak düşürücü sürenin geçmesi nedeniyle reddetmiş; denkleştirici adalet ilkesi uyarınca güncellenen ve taleple bağlı kalınan 10.000,00 TL'yi davalı mirasçıların miras payları oranında bölerek kısmen kabule hükmetmiş, bölge adliye mahkemesi istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir. Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, ödenen bedelin bir tereke borcu olduğunu ve mirası reddetmeyen davalı mirasçıların bu borçtan müteselsilen sorumlu bulunduğunu, bu nedenle bedelin paylara bölünmeyip tamamının davalılardan tahsili gerektiğini belirterek ilk derece kararını davacılar yararına bozmuştur.

Davacılar, bir daireyi satın almak için avukat olan davalıya başvurmuş, 18/06/2005 tarihli satış sözleşmesini imzalayıp bedeli bu davalının hesabına göndermiş; tutarın bir kısmı satıcıya peşin, kalanı 26/07/2005'te satıcının eşi olan diğer davalıya ödenmiştir. Ancak satıcının borçları nedeniyle taşınmaza haciz konulduğundan devir ve tescil gerçekleşmemiş, satıcı da dava öncesi ölmüştür. Davacılar, geçersiz sözleşmeye dayalı ödemelerin iade yükümlülüğünün mirasçı davalıya geçtiğini ileri sürerek tahsil istemiş; yerel mahkeme davayı kısmen kabul edip mirasçıyı yalnızca miras payı oranında sorumlu tutmuştur. Yargıtay ise satıcıya yapılan ödemenin tamamından mirasçının müteselsilen sorumlu tutulması gerektiği, miras payıyla sınırlı sorumluluk gerekçesinin yanılgılı olduğu sonucuna vararak hükmü davacılar yararına bozmuş, davalının tüm ve davacıların sair temyiz itirazlarını reddetmiştir.

Davacı, malzeme deposunda 17.02.2012'de çıkan yangında araç gereç ve yiyeceklerin yandığını, 104.763,10 TL zarara uğradığını belirterek bu bedelin davalı elektrik dağıtım şirketinden tahsilini istemiş; davalı ise yangının fırtınada nakil hatlarının birbirine temasından çıktığını ve kendisine atfedilebilecek bir kusur bulunmadığını savunmuştur. Yerel mahkeme, davalıyı elektrik hattı maliki olarak sorumlu görüp 21.990,00 TL maddi tazminatın yangın tarihinden faiziyle tahsiline hükmetmiştir. Yargıtay, yangının davalının tellerinden sıçrayan kıvılcımlardan çıktığını ve davalının yapı eseri maliki sıfatıyla sorumluluğunu tartışmasız görmekle birlikte, Gevaş Belediyesi'ni %20 kusurlu bulan ilk rapor ile belediyenin kusuruna hiç değinmeyen ikinci kusur raporu arasındaki çelişki giderilmeden, sonuncu rapora dayanılarak eksik incelemeyle karar verilmesini usul ve yasaya aykırı bulmuş; üç kişilik uzman bilirkişi kurulundan denetime elverişli rapor alınması gerektiğini belirterek hükmü davalı yararına bozmuştur.

Davacıların çocuğu ve kardeşi olan Abdulkadir, çalıştığı fırının tıkanan bacasını açmak için çıktığı çatıda, davalı kuruma (TEDAŞ) ait yüksek gerilim hattına kapılarak yaralanıp vefat etmiş; anne, baba ve kardeşler maddi ve manevi tazminat istemiştir. Yerel mahkeme davalıyı %50 (belediye, bina maliki ve fırın işleteni %15'er, müteveffa %5) kusurlu bulmuş ve maddi tazminata yalnız davalının kendi kusuru oranında hükmetmiştir. Yargıtay ise davalı idarenin müteselsil sorumluluk gereği zararın tamamından sorumlu olduğunu, yalnız murisin %5'lik kusuru oranında indirim yapılarak maddi tazminata hükmedilmesi gerektiğini belirterek, davalının kusuru oranında hüküm kurulmasını hatalı bulmuş ve kararı bozmuştur.

Davacı kiracılar, davalı İl Özel İdaresi'ne ait çarşıda çıkan yangında işyerlerindeki ticari mal ve demirbaşların zarar gördüğünü, yangının bir davalının işçisinin benzinli jeneratörü çalıştırması sırasında oluşan benzin parlaması sonucu meydana geldiğini ileri sürerek tazminat istemiş; yerel mahkeme davalı idareyi kusuru oranında sorumlu tutmuştur. Yargıtay, yapı maliki idarenin müteselsil sorumluluk gereği zararın tamamından sorumlu olduğunu, ancak davacıların da içinde bulunduğu esnafın kusuru oranında indirim yapılması gerektiğini; ayrıca davacıların %40 kusurlu davalı hakkındaki davadan feragat ederek idarenin rücu hakkını bertaraf etmesi nedeniyle BK 147/2 (TBK 168/2) uyarınca bu feragatin sonuçlarına katlanacağını, dolayısıyla o davalının kusur oranının da idarenin sorumluluğundan düşülmesi gerektiğini belirtmiştir. Davalı idarenin karar düzeltme istemi kabul edilerek hüküm değiştirilen gerekçeyle bozulmuştur.