TBK Madde 400 - Hizmet sözleşmesi: İşçinin sorumluluğu

Davacı, 20.01.2011 tarihinde üretim operatörü olarak girdiği davalı işyerinde yardımcı işletmeler teknisyeni olarak çalışırken, 19.10.2020 tarihinde yangın köpük tanklarına köpük yerine klor maddesi basması gerekçe gösterilerek iş sözleşmesinin 28.10.2020 tarihinde 4857 sayılı Kanun'un 25/II-ı bendine göre feshedilmesi üzerine kıdem ve ihbar tazminatı istemiştir. İşveren bu olay nedeniyle 32.630,00 TL zarara uğradığını savunmuştur. Bilirkişi heyeti işçinin kusurunu yüzde 30, işverenin kusurunu yüzde 70 olarak belirlemiş; İlk Derece Mahkemesi işçiye düşen 9.789,06 TL zarar otuz günlük ücreti aşmakla birlikte TBK 400/2 uyarınca işverenin ağır kusuru karşısında feshin geçerli nedene dayandığını kabul ederek davayı kabul etmiş, Bölge Adliye Mahkemesi istinafı esastan reddetmiştir. Daire ise davacının kıdemi, mesleki tecrübesi, işin görev tanımı içinde kalması ve daha önce benzer bir eylem nedeniyle uyarılmış olması karşısında feshin haklı nedene dayandığını belirterek hükmü bozmuştur.

Davacı Şirket, toptan satış bölümünde görevli çalışanlarının 02.05.2012-19.10.2012 tarihleri arasında 42 adet elle düzenlenen sevk irsaliyesiyle şirket kayıtlarına girmeden bir tekel bayiine 578.087,00 TL tutarında mal aktardıklarını ileri sürerek bu zararın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiştir. Davalılar, işlemlerin bölge müdürünün talimatıyla yapıldığını savunmuştur. İlk Derece Mahkemesi, iç denetim mekanizmasını işletmeyen davacı Şirketi yüzde elli kusurlu sayıp talimatla hareket eden iki çalışanı ayrı ayrı 25.000,00 TL ile sorumlu tutmuş, Bölge Adliye Mahkemesi istinaf başvurularını esastan reddetmiştir. Daire, işyerinde sevk irsaliyelerinin elle düzenlenmemesi yönünde bir kural bulunduğundan zararın oluşmasında işverene kusur izafe edilemeyeceğini, talimatlarıyla olaya yol açan bölge müdürünün zararın tamamından sorumlu olduğunu, diğer davalıların kusur oranlarının çalışma dönemleri de gözetilerek belirlenmesi gerektiğini belirterek kararı bozmuştur.

Davalı, davacı işverenin şoförü olarak çalışırken 12.11.2022 tarihinde mobilya sevkiyatı sırasında tek taraflı kaza yapmış, tır ile dorse ve üzerindeki yük kullanılamaz hale gelmiş, sürücünün 0,85 promil alkollü olması nedeniyle kasko zararı karşılamamıştır. İşveren maddi ve manevi tazminat istemiştir. İlk derece mahkemesi, kazanın alkolün etkisiyle direksiyon hakimiyetinin kaybedilmesinden doğduğunu, ancak muayene raporunda dorsenin trafiğe çıkmaması gerektiği belirtildiğinden işletenin tehlike sorumluluğu bulunduğunu kabul ederek şoförü yüzde 80, işvereni yüzde 20 kusurlu saymış, 1.681.928,80 TL maddi tazminata hükmedip manevi tazminatı reddetmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi istinafı esastan reddetmiştir. Daire, işletenin tehlike sorumluluğunun ancak üçüncü kişilere verilen zararlarda doğacağını, dorsedeki fren arızası ile kaza arasında illiyet bağı bulunmadığını belirterek zararın tamamının hüküm altına alınması gerektiği gerekçesiyle kararı bozmuştur.

Davacı Banka, şubesinde görevli davalı çalışanların 23.11.2006 tarihli kredi sözleşmesiyle dava dışı bir limited şirkete 150.000,00 TL ticari kredi kullandırılmasında, ipotek konusu taşınmaza ilişkin 15.11.2006 tarihli ekspertiz raporunda tapuda dükkan vasfındaki taşınmazı mesken ve 120.000,00 TL değerinde göstererek teminat açığına yol açtıklarını ileri sürerek 524.767,08 TL kredi zararının tahsilini istemiştir. Davalı servis yetkilisi, esas sorumlunun şube müdürü olduğunu savunmuştur. İlk Derece Mahkemesi bu davalı yönünden davayı kabul etmiş; Bölge Adliye Mahkemesi, davalının Bankadaki sınırlı görev ve yetkisi gözetildiğinde kusur izafe edilemeyeceği gerekçesiyle davayı reddetmiştir. Daire, davalının bankacılık mevzuatına ve Bankanın ekspertiz uygulama esaslarına aykırı biçimde gerçeğe aykırı rapor düzenleyerek zarara sebep olduğunu, davacının temyizde sorumluluğu 5.332,50 TL ile sınırlaması karşısında bu miktardan sorumlu tutulması gerektiğini belirterek kararı bozmuştur.

Davacı Banka, şubesinde 1999 ile 2001 yılları arasında ikinci müdür olarak görev yapan davalı işçinin sahte talimatlarla mudilerin hesaplarından para çektiğini, imza incelemesi sonucu aleyhine hükmedilen tutarı mudilere ödemek zorunda kaldığını belirterek 537.713,35 Avro'nun tahsilini istemiştir. Davalı, işlemin çift imza ile gerçekleştiğini ve Bankanın kusurunun ağır olduğunu savunmuştur. Davalının ağır ceza mahkemesinde zincirleme basit bankacılık zimmeti suçundan 7 yıl 9 ay 10 gün hapis cezasına mahkum edildiği ve eylemlerini ikrar ettiği anlaşılmıştır. İlk derece mahkemesi, Bankanın işçiyi gerektiği gibi gözetim ve denetim altında bulundurmadığı gerekçesiyle bilirkişi raporundaki yüzde 25 müterafik kusuru benimseyerek davayı kısmen kabul etmiş, bölge adliye mahkemesi istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir. Daire, davalının unvanı, kıdemi ve görev tanımı karşısında Bankaya ortak kusur yüklenemeyeceğini, zararın tamamından işçinin sorumlu olduğunu belirterek kararı bozmuştur.