TBK Madde 121 - Temerrüt faizi: b. Faizlerde, iratlarda ve bağışlamada temerrüt faizi

Fabrikayı 11/09/2013 tarihinde satın alan davacı, enerji aboneliğinin kendi adına tesisini istemiş; davalı dağıtım şirketi ise iş yerini aktif ve pasifiyle devralan davacının önceki aboneye ait tüketim borcundan da sorumlu olduğunu, devrin muvazaalı olduğunu savunarak eski borç ödenmeden yeni abonelik kurulamayacağını ileri sürmüştür. Mahkeme, davacının önceki aboneye ait borçtan sorumlu tutulamayacağı gerekçesiyle asıl davanın kabulüyle aboneliği davacı adına tesis etmiş, birleşen alacak davasını kısmen kabul etmiştir. Yargıtay, aboneliğe ilişkin sair temyiz itirazlarını yerinde görmemiş; ancak birleşen davada yerel mahkemenin faizi yalnızca asıl alacağa (tüketim bedeline) değil, asıl alacak ile gecikme zammı toplamına yürütmesini faize faiz sonucunu doğurduğundan usul ve kanuna aykırı bulmuştur. Bu yanlışlık yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, faizin yalnızca 1.118.518,77 TL tüketim bedeline dava tarihinden işletileceği biçiminde hüküm düzeltilerek onanmıştır.

Davacı belediye, davalı şirketin ana isale hattına boru ekleyerek 1999 ila 15/04/2011 arasında kaçak su kullandığını ileri sürerek şimdilik 10.000 TL, ıslahla 249.643,39 TL tazminat istemiş; davalı, 15/04/2011 tarihli protokolle su abonesi olduğunu savunarak reddini talep etmiştir. Yerel mahkeme davayı kabul etmiş, davalı vekili temyize gitmiştir. Yargıtay, hükme esas alınan 14/10/2014 tarihli bilirkişi raporunun kaçak kullanımın 1999'da başladığını doğrulamadığını, davacının yalnızca tutanağın düzenlendiği 31/05/2010 ile 15/04/2011 arasındaki kullanımı ispatlayabildiğini belirterek bu dönem için yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılması gerektiğini vurgulamıştır. Ayrıca kabule göre, asıl alacak ile işlemiş faiz toplamı üzerinden dava tarihinden faiz yürütülmesinin faize faiz niteliğinde olup TBK m.121 son fıkraya aykırı bulunduğunu belirterek hükmü davalı yararına bozmuştur.

Davacı idare, yardımcı hizmetler sınıfında çalışan davalıya 2009, 2010 ve 2011 yıllarında fazla ve yersiz ek gösterge ödemesi yapıldığını ileri sürerek toplam 3.148,46 TL kamu alacağının yasal faiziyle tahsilini istemiş, davalı davanın reddini savunmuştur. İlk kararın alacağın sebepsiz zenginleşme (BK m.66) hükümlerine göre araştırılması gerektiği gerekçesiyle bozulması üzerine yerel mahkeme davanın kabulüne hükmetmiştir. Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, hükme esas alınan bilirkişi raporunun faize faiz işletme yasağına aykırı biçimde işlemiş faiz hesabı içermesini ve borçlu davalı dava tarihinden önce temerrüde düşürülmediği halde faizin ödeme tarihinden başlatılmasını isabetsiz bularak kararı davalı yararına bozmuştur.