TCK m.62 zorunlu bir atıfet hükmü olmadığı gibi keyfî veya yersiz nedenlerle uygulanmamasına karar verilebilecek bir norm da değildir; takdiri indirim yetkisi doğrudan ve münhasıran yargılama hâkimindedir, açık hukuka aykırılık ya da keyfîlik yoksa bu takdire müdahale edilmemelidir. Gerekçe, kanundaki soyut sözleri yinelemekle kalmamalı; dosya içeriğine uygun, olaya özgü ve maddi olgulara dayalı olmalıdır.
Detaylı özeti gör
Ceza Genel Kurulu, TCK m.61'in esasen fiil ile haksızlığı, m.62'nin ise faili değerlendirdiğini belirtmiştir. Takdiri indirim nedenleri sınırlı değildir; m.62/2'de failin geçmişi ve sosyal ilişkileri, fiilden sonraki davranışları, yargılama sürecindeki tutumu ve cezanın geleceği üzerindeki olası etkileri örneklenir. Mükerrer değerlendirme yasağı nedeniyle bunlar temel cezada değil, yalnız takdiri indirim aşamasında gözetilir. M.62 ne zorunlu bir atıfet hükmüdür ne de keyfî veya yersiz gerekçeyle uygulanmayabilecek bir normdur. Yetki doğrudan ve münhasıran yargılama hâkimine aittir; hâkim indirimi uygulayıp uygulamamaya, uygulayacaksa kanuni sınırlar içindeki orana karar verir. Sanığı doğrudan gözlemleyen duruşma hâkiminin bu konumu önemlidir ve açık hukuka aykırılık ya da keyfîlik yoksa takdirine müdahale edilmemelidir. Bununla birlikte karar, indirimin uygulanması veya reddi ile oranının gerekçesini çelişkisiz açıklamalıdır. Gerekçe soyut kanun ifadelerini yinelememeli; dosyaya uygun, olaya özgü, maddi olgulara dayalı ve hak ile nesafet kurallarıyla uyumlu olmalıdır. Takdir yeniden takdir edilemezse de denetlenebilir. Yanılgı, kişiselleştirme ve gerekçenin yeterliliği Yargıtayca incelenerek uygulama birliği ve istikrarı sağlanır.