TBK Madde 353 - Tahliye davası: Dava süresinin uzaması

Kiraya veren kooperatif, kiracının 16.05.2014 tarihli taahhütname ile taşınmazı 01.04.2015'te tahliye etmeyi üstlenmesine rağmen taahhüde uymadığını ileri sürerek tahliye istemiştir. Yerel mahkeme, davanın taahhüt tarihinden itibaren bir aylık sürede açılmadığı gerekçesiyle davayı reddetmiş, karar Dairece önce onanmıştır. Karar düzeltme üzerine 3. Hukuk Dairesi, davacının 13.02.2015'te tebliğ edilen ihtarla kira dönemi sona ermeden dava açacağını bildirdiğini, bu nedenle sürenin uzayan kira yılı sonu olan 01.04.2016'ya kadar uzadığını ve 15.05.2015'te açılan davanın süresinde bulunduğunu belirterek, esasa girilmesi gerekirken verilen ret kararını bozmuştur.

Davacı, dava konusu taşınmazı 31.03.2015'te satın aldığını, önceki malikle davalı arasında 01.06.2014 başlangıçlı kira sözleşmesi bulunduğunu, 29.04.2015 tarihli ihtarnameyle kendi işyeri ihtiyacını bildirdiğini, davalının sekiz aydır kirayı ödemediğini ileri sürerek kiralananın tahliyesini ve 16.000 TL kira alacağının tahsilini istemiştir. Davalı, davanın süresinde açılmadığını ve ihtiyaç iddiasının samimi olmadığını savunmuş; sulh hukuk mahkemesi davayı ihtar sürelerine uyulmadan açıldığı gerekçesiyle usulden reddetmiştir. Yargıtay, tahliye istemi yönünden iktisap eden malikin dava açma koşullarını açıklamış, ayrıca alacak istemi bakımından tahliye ve alacak davaları üzerinden ayrı ayrı eksik harç tamamlattırılmadan eksik araştırmayla karar verilmesini de isabetsiz bularak hükmü davacı yararına bozmuştur.

Davacı, 20.02.2014'te satın aldığı ve davalının 1993'ten beri kiracı olduğu taşınmazı işyeri ihtiyacıyla tahliye ettirmek istemiş; yerel mahkeme, kira sözleşmesinin 01.01.2014'ten itibaren belirsiz süreli hale geldiği ve ihtiyaç ihtarının üç aylık fesih süresine uyulmadan tebliğ edildiği gerekçesiyle davayı süreden reddetmiştir. Yargıtay ise konut ve çatılı işyeri kirasında sözleşmenin belirsiz hale gelmeyip yıllık yenilendiğini, 01.01.2013 başlangıçlı bir yıllık sözleşmenin 01.01.2015'te sona erdiğini ve 26.01.2015'te açılan davanın süresinde olduğunu belirterek işin esasına girilmesi gerektiği gerekçesiyle kararı davacı yararına bozmuştur.

Davalının 12 ay süreli sözleşmeyle kiracı olduğu taşınmazı 14/10/2014'te satın alan davacı, kendisi de kiracı olarak tahliye tehdidi altında bulunduğu için ihtiyaç nedeniyle kiralananın tahliyesini istemiştir. Mahkeme, davalı ile dava dışı kişinin adi ortaklığını kabul edip bu kişiye çekilen ihtarnameyi davalıyı bağlar sayarak davayı kabul etmiştir. Yargıtay ise adi ortaklığın kanıtlanamadığını, kira döneminin 05/10/2015'te sona erdiğini ve davacının dava açacağını yazılı bildirmediğini belirterek 11/12/2015'te açılan davanın süresinde olmadığı gerekçesiyle kabul hükmünü bozmuştur.

Kiraya veren davacı, oturduğu binanın riskli yapı kapsamına alınıp tahliye edilmesi nedeniyle konut ihtiyacı doğduğunu ileri sürerek, 08/09/2011 başlangıçlı bir yıllık sözleşmeyle taşınmazında kiracı olan davalının tahliyesini istemiş; davalı ise ihtiyacın samimi olmadığını savunmuştur. Yerel mahkeme davayı kabul edip tahliyeye hükmetmiştir. Yargıtay, yıldan yıla uzayan kira döneminin 08/09/2015 tarihinde sona erdiğini, 05/10/2015 tarihli ihtiyaç ihtarnamesinin bir aylık dava açma süresi içinde tebliğ edilmediğini ve 19/10/2015'te açılan davanın süresinde olmadığını belirterek, davanın süre yönünden reddi gerekirken kabulünü isabetsiz bulup hükmü bozmuştur.