TBK Madde 288 - Bağışlama sözü verme

Davacılar ile davalılar aynı murisin mirasçıları olup davacılar, fındık bahçesi niteliğindeki çok sayıda parselin tamamının davalılarca kullanıldığını ve fındık gelirinden pay alamadıklarını ileri sürerek 2006-2010 yılları için ecrimisil istemiş, talebi 31.10.2013 tarihli ıslah dilekçesiyle 122.730,57 TL ye çıkarmışlardır. Yerel mahkeme, önceki bozmaya uyduktan sonra davayı bir bölüm parsel yönünden kabul etmiş; 365, 364, 387, 444 ve 385 adalarındaki bir kısım parsel bakımından ise bu yerlerin kök muris tarafından sağlığında davalı oğullarına haricen bağışlanıp zilyetliğinin devredildiği, bu nedenle davalıların haksız işgalci sayılamayacağı gerekçesiyle istemi reddetmiştir. Daire, fındık gibi doğal ürün veren taşınmazlarda intifadan men koşulunun aranmayacağını, TBK 288/2 uyarınca taşınmaz bağışının geçerliliğinin resmi şekle bağlı olduğunu belirtmiş; tapuda paylı malik olan davacıların iddiaları dinlenmeden geçersiz harici bağışa değer verilmesini bozma sebebi saymıştır.

Davacılar, murislerinin küçük yaşta öksüz kalıp dayısının yanında büyüdüğünü, bu hizmetleri karşılığında tarla vasfındaki 119 parselin 900 metrekarelik kısmının 1975 yılında haricen bağışlanıp zilyetliğinin devredildiğini, murisin üzerine ev yapıp ağaç dikerek bahçe haline getirdiğini ileri sürmüş; kayıt malikinin 25.09.1982'de ölmesi ve tapunun intikal görmemesi nedeniyle TMK'nin 713/2. maddesi uyarınca mülkiyetin kazanıldığının tespitini, taşınmazın 19.11.2014'te kamulaştırılması üzerine davalılara ödenen 283.211,50 TL bedelin sebepsiz zenginleşme hükümlerince tahsilini istemiştir. Yerel mahkeme, mülkiyeti belgeleyen delil bulunmadığı gerekçesiyle davayı reddetmiştir. Daire, tapulu taşınmazda harici bağışa değer verilemeyeceğinden mülkiyete ilişkin itirazları yerinde görmemiş; ancak muhdesatları davacıların murisinin meydana getirdiği ispatlanırsa bunlar için ödenen kamulaştırma bedelinin istenebileceği araştırılmadan davanın tümden reddini bozma nedeni saymıştır.

Davacı kadın, davalı ile evlenmeden önce düzenlenen 25/08/1997 tarihli evlilik teminatına esas senede dayanarak, davalı adına kayıtlı taşınmazın tapusunun, bu mümkün olmazsa 22 ayar 650 gram altının kendisine verilmesinin vadedildiğini, davalının evlilik birliği süresince bu taahhüdü yerine getirmediğini ileri sürerek altının aynen iadesini, mümkün değilse bedelinin faiziyle tahsilini istemiştir. Davalının vasisi, davalının okuma yazmasının ve akıl sağlığının yerinde olmadığını, sözleşmenin geçersiz olduğunu savunmuştur. Yerel mahkeme, belgenin bağışlama sözü verme niteliğinde olduğunu, taşınmaz bağışı vaadinin resmi şekilde yapılmaması nedeniyle geçersiz sayılacağını, feri nitelikte cezai şart olarak kararlaştırılan 650 gram altının da istenemeyeceğini belirterek davayı reddetmiştir. Daire, taraflar arasında sözleşme ilişkisi bulunduğunu, uyuşmazlığın aile hukukundan değil genel hükümlerden kaynaklandığını, asliye hukuk mahkemesinin görevli olduğunu belirterek hükmü bozmuştur.

Davacı kadın, 29.07.2004 tarihinde evlendiği davalı eş ile kayınbabası olan diğer davalı aleyhine açtığı davada, 01.08.2004 tarihli mihr senedinde yazılı eşyalardan yalnız yatak odası takımının alındığını, ayrıca eşinin Danimarka'da çalışması nedeniyle kayınbabasının evinde yaşarken senet uyarınca kendisine verilen 150 gram altını saklaması için ona teslim ettiğini ve bu altınların 04.10.2005 tarihli hırsızlık olayında çalındığını ileri sürerek bedellerin tahsilini istemiştir. Yerel mahkeme, senette yazılı ev eşyalarının bedeli olan 6.850 TL'nin davalılardan müteselsilen tahsiline, 150 gram altın yönünden eş hakkındaki davanın reddine, kayınbaba yönündeki istemin ise saklama ilişkisine dayandığından tefrikine karar vermiş; Özel Dairenin bozmasına karşı direnmiştir. Hukuk Genel Kurulu, mihr senedindeki bağışlama vaadinin 150 gram altın teslim edilerek ifa edildiğini ve altınların kadının kişisel malı hâline geldiğini belirterek direnme kararını onamıştır.

Davacılar, ortak mirasbırakanın maliki olduğu bağımsız bölümü 31.05.2001 tarihli satışla üçüncü eşi olan davalıya intifa hakkını üzerinde bırakarak temlik ettiğini, işlemin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek miras payları oranında tapu iptali ve tescil istemişlerdir. Davalı, satışın gerçek olduğunu ve temlik sırasında mirasbırakanla tanışıp evlendiklerini savunmuştur. Mirasbırakan 12.09.2011 tarihinde ölmüş, davalıyla 01.06.2001 tarihinde evlenmişti. Yerel mahkeme muvazaayı sabit görerek davayı kabul etmiştir. Daire, devrin sembolik bedelle ve davalının alım gücü bulunmaksızın yapıldığını, ancak tanıkların mal kaçırma iradesini ortaya koymayıp taşınmazın mehir olarak verildiğini bildirdiklerini, bağışlama vaadinin yazılı şekle bağlı olduğunu ve sicil kaydının da davalıya geçirildiğini vurgulamış; temlik sebebi mehir kabul edildiğinde mal kaçırma iradesinden söz edilemeyeceğini belirterek kararı bozmuştur.