TK m.22 bağımsız bir tebliğ yetkisi vermez; muhatap yerine başkasına tebliğe izin veren hükme eklenen asgari şarttır. Zincir, muhatabın kim olduğuyla başlar: iş vekille takip ediliyorsa tebligat vekile yapılır, kanuni mümessili bulunanlarda bizzat kendisine yapılması gerekmedikçe mümessile yapılır (TK m.11). Sonra tebliği mümkün kılan hüküm gösterilir (TK m.16, TK m.17 gibi); TK m.22 süzgeci en sonda, evrakı alan kişiye uygulanır. Vekille takipte bu kişi, vekilin bürosunda evrakı alandır.
Madde iki şart arar ve ikisini de dış görünüşe bağlar: görünüşe göre onsekiz yaşından aşağı olmamak, bariz bir surette ehliyetsiz bulunmamak. Ölçüt, tebliğ anında memurdan beklenen özendir; nüfus kaydı veya sağlık incelemesi beklenmez. Sonraki ispat kapanmaz: evrakı alanın onsekiz yaşından küçük ya da bariz ehliyetsiz olduğu kanıtlanabilir.
Tebellüğe yetkili olmak TK m.22 şartını sağlamaz. Dosyada bakılacaklar:
- İş vekille mi takip ediliyor, tebligat vekile mi çıkmış (TK m.11).
- Evrakı kim almış; tüzel kişide salahiyetli mümessil mi (TK m.12), o mütat iş saatlerinde iş yerinde yoksa hazır bulunan memur veya müstahdem mi (TK m.13).
- Mazbatada TK m.23’ün aradığı kayıt var mı: evrakı alanın adı, soyadı, adresi ve tebellüğe ehil olduğu.
- Kazaî tebligatta tebellüğ eden o davada hasım mı (TK m.39).
Şart sağlanmamışsa sonuç TK m.22’de değil TK m.32’de aranır; iki fıkrası birlikte okunur: usule aykırı tebliğ, ancak muhatabı tebliğe muttali olmuşsa muteber sayılır ve tebliğ tarihi, onun beyan ettiği tarihtir. Buradaki muhatap zincirin başında belirlenendir: vekille takipte vekil, tüzel kişide salahiyetli mümessil; evrakı alan üçüncü kişinin bilgisi yetmez. Beyan serbest bir seçim değil, öğrenme vakıasının bildirimidir; süreyi o tarihten başlatır. TK m.32 mevcut ama sakat tebliği onarır, hiç yapılmamış tebligatı geçerli kılmaz.
