TMK Madde 579 - Mirastan yoksunluğun altsoya etkisi

Madde, mirastan yoksunluğun kişiselliği ilkesini ve bu yoksunluğun yoksun kişinin altsoyu bakımından sonucunu iki fıkra üzerinden düzenler ve cezalandırıcı nitelikteki yoksunluk yaptırımının yalnızca onu hak eden bireyle sınırlı kalmasını amaçlar. Birinci fıkra, yoksunluğun kişiye sıkı sıkıya bağlı olduğunu ortaya koyar: mirasbırakana karşı yoksunluk doğuran eylemi gerçekleştiren kişi mirasçılık sıfatını yitirse de, bu yaptırım yalnız o kişiyi etkiler ve başkalarına sirayet etmez. İkinci fıkra ise bu kişiselliğin doğal sonucunu hükme bağlar: yoksun olanın altsoyu, mirasçılık dışı kalan ana ya da babasının yokluğunda boşta kalmaz; aksine, mirasbırakandan önce ölmüş bir mirasçının altsoyu nasıl halefiyet yoluyla onun yerini alıp mirasçı oluyorsa, yoksun kalanın altsoyu da aynı şekilde onun payını edinir. Böylece yoksunluk, masum altsoyu mirastan dışlamaz; yalnızca yoksun kişiyi mirasbırakandan önce ölmüş sayar ve pay, alt kuşağa geçer. Avukatlık pratiğinde, bir yoksunluk iddiası ileri sürülürken yaptırımın yalnızca yoksun kişiyle sınırlı olacağı, onun altsoyunun halefiyet yoluyla mirasçı kalmaya devam edeceği gözetilmeli ve talepler ile pay hesapları bu çerçeveye göre kurulmalıdır.