TÜRK MİLLETİ ADINA
Kayseri 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 29/11/2016 tarih, 2013/479 esas ve 2016/525 sayılı kararı hakkında istinaf kanun yoluna başvurulmakla, kamu davasının CMK'nın 280/1-e maddesi gereğince duruşma açılarak yapılıp bitirilen açık yargılaması sonucunda;
GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ
:
İddianame ve İlk Derece Mahkemesi'nin Uygulaması
:
Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 07/06/2013 tarih ve 2013/6915 esas sayılı iddianamesiyle; sanığın 04.02.2013 tarih ve 2013/A-2013/1 sayılı vergi tekniği raporu içeriğinde kapsamlı olarak açıklandığı üzere; 2009 yılında gerçek ticari faaliyetinin (sarraflık) yanında POS cihazı kullanmak suretiyle muhtelif kişilere %2-4 arasında değişen oranlarda komisyon (faiz) alarak finansman temin ettiği, bu şekilde POS cihazını amacı dışında kullandığı ve bu durumu gizlemek için gerçeğe aykırı belgeler düzenlediği, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 241. maddesi ve 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanununun 36. maddesine uygun olduğu, her iki yasal düzenlemenin öngördüğü cezanın alt ve üst sınırlarının eşit olması nedeniyle TCK'nın 44. maddesi uyarınca değerlendirme yapılmadığı, özel-genel yasa ilişkisi dikkate alındığında 5464 sayılı Yasanın özel düzenleme içerdiği iddiasıyla, sanık K1'in 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanununa muhalefet suçundan 5464 sayılı Yasanın 36 ve TCK'nın 53/1 ve 58. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.
İlk Derece Mahkemesinin Uygulaması
:
“Kayseri 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/11/2016 tarih, 2013/479 esas ve 2016/525 sayılı kararı ile, eyleminin tefecilik suçunu oluşturduğu kabul edilerek TCK'nın 241/1, 53/1, 52/2 maddeleri uyarınca 2 yıl hapis ve 100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmiş, sanık ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından mahkumiyet hükmüne karşı yasal süre içinde istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.
Sanık tarafından verilen 03/01/2017 tarihli istinaf dilekçesinde özetle:
İlk derece mahkemesince mükerrer yargılama yapıldığını, aynı eylem nedeniyle hem TCK'nın 241 maddesi gereğince hem de VUK'un 359/b maddesi gereğince cezalandırıldığını, yerel mahkemece bu yönler gözetilmeden açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken sonuca gidilmesinin hatalı olduğunu, öncelikle davanın bu nedenle bozulmasını talep etmiştir. İddianamede yer almayan suçtan hüküm kurulduğunu, ilk derece mahkemesinin kendisine ek savunma hakkı verilmeksizin TCK'nın 241. maddesinden hüküm kurduğunu, eksik inceleme ile hüküm kurulduğunu, tefecilik suçunun kazanç karşılığı ödünç para verme şeklinde oluşacağı gözetildiğinde huzura getirilip dinlenen herhangi bir mağdur veya tanık beyanı olmadığını, ilk derece mahkemesince sadece vergi tekniği raporuna itibar edilerek hüküm kurulduğunu, kendisine atfedilebilecek herhangi bir sorumluluğun mevcut olmadığını, yanılgılı değerlendirme sonucu beraat kararı yerine mahkumiyetine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, takdiri indirim nedenlerinin uygulanmamasının hatalı olduğunu, suç tarihinin gerekçeli kararda gösterilmediğini, delillerin takdir yetkisinde hataya düşülerek CMK'nın 217 maddesine muhalefet edildiğini, belirterek ilk derece mahkemesinin kararının bozulmasına karar verilmesini arz ve talep etmiştir.
O yer Cumhuriyet savcısı 06/12/2016 tarihli istinaf dilekçesi:
“Sanığın para ihtiyacı için kendisine müracaat eden kişilerin kredi kartından faiz karşılığında POS makinasından para çekip ihtiyaç sahiplerine vererek kazanç elde etmesi nedeniyle hakkında TCK'nın 43/1 maddesi gereğince uygulama yapılarak ceza tayin edilmesi gerekirken anılan madde gereğince uygulama yapılmayarak eksik ceza tayininin usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle kararın istinafen kaldırılması”şeklindedir.
Dairemizce yapılan inceleme sonucunda
;
İlk derece Mahkemesindeki yargılama sırasında, eylemini zincirleme şekilde gerçekleştiren sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının Kanuna aykırı olduğu gerekçesiyle, CMK'nın 280/1-e maddesi gereğince duruşma açılmıştır.
Savunma
:
Sanık ilk derece mahkemesince çıkarılan yakalama emri sonucu alınan 24/02/2016 tarihli savunmasında
;
“Üzerime atılı suçu kabul etmiyorum, olay tarihinde pos makinası kullandığım doğrudur, ancak ben kimseye faiz karşılığında pos makinasından para çekip vermedim, pos makinasını sadece sattığım ürünlerin bedelini almak için kullandım, ben pos cihazını başka bir amaç için kesinlikle kullanmadım, beraatime karar verilmesini talep ederim, mahkeme aksi kanaatte ise hakkımdaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesini talep ederim” demiştir.
Sanık Dairemizce çıkarılan yakalama emri sonucu alınan 06/10/2017 tarihli savunmasında ;
“ Bana okumuş olduğunuz yakalama evrakını ve üzerime atılı suçlamayı anladım. Yakalama evrakı bana aittir. Ben bu hususta daha önce beyanda bulunmuştum. O beyanlarımı aynen tekrar ederim. Ben o tarihlerde K2 dükkanı işletiyordum. Altın sattığımız zamanlar kredi kartı post cihazını kullandık. Kesinlikle amacından dışarıya çıkmadık. Ben üzerime atılı suçu kabul etmiyorum. Beraatimi talep ederim. Mahkeme aksi kanaatte ise hakkımda HAGB ve lehime olan hükümlerin uygulanmasını talep ve kabul ederim. Hakkımda şikayetten vazgeçme olur ise bunu da kabul ediyorum” demiştir.
Sanık Dairemizce çıkarılan yakalama emri sonucu alınan 22/02/2018 tarihli ek savunmasında;
“Tarafıma okunan iddianameyi anladım. Şuanda ifade vermek istiyorum. Ben bu konuda daha önce ifade vermiştim, o ifademi aynen tekrar ederim. Ben o tarihlerde K2 dükkanı işletiyordum. Altın sattığımız zamanlar kredi kartı post cihazını kullandık. Kesinlikle amacından dışarıya çıkmadık. Ben üzerime atılı suçu kabul etmiyorum. Beraatimi talep ederim. Mahkeme aksi kanaatte ise hakkımda HAGB ve lehime olan hükümlerin uygulanmasını talep ve kabul ederim. Hakkımda şikayetten vazgeçme olur ise bunu da kabul ediyorum”demiş,
Sanığa ek savunması sorulduğunda;
“Önceki savunmalarımı ek savunma olarak tekrar ediyorum” demiştir.
Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı
esas hakkındaki mütalaasında
:
“İlk derece Mahkemesinin sanık hakkında yüklenen tefecilik suçundan vermiş olduğu mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan istinaf başvurusu üzerine incelenen dosyada;
Sanığın ticari faaliyetinin (sarraflık ) yanında pos cihazı kullanmak suretiyle birden fazla kişiden %2-4 arasında değişen oranlarda komisyon almak şeklinde gerçekleşen tefecilik eyleminde TCK'nın 43. maddesinin uygulanması gerektiği halde bu durumun gözardı edilerek yazılı şekilde sanık hakkında eksik cezaya hükmedilmesi isabetsiz olup bu değerlendirmeler ışığında;
İlk derece Mahkemesinin sanık hakkında vermiş olduğu mahkumiyet hükmünün CMK'nın 280/2 maddesi uyarınca kaldırılarak sanığın zincirleme şekilde tefecilik suçundan TCK'nın 241/1, 43/1, 53/1,2,3. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi kamu adına talep ve mütalaa olunur” demiştir.
Belge ve Deliller
:
-Maliye Bakanlığı, Vergi Denetim Kurulu, Kayseri Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığının 02/04/2013 tarihli suç duyurusu yazısı,
-Maliye Bakanlığı, Vergi Denetim Kurulu, Kayseri Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığının 05/02/2014 tarihli görüş ve öneri raporu,
-Genel adli muayene raporu,
-Tutanak,
-Bilirkişi K3'nun 11/03/2015 tarihli raporu,
-Nüfus ve adli sicil kayıtları,
-İddianame,
Delillerin Değerlendirilmesi / Kabul ve Gerekçe
:
Sanık hakkında tefecilik suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde; 04.02.2013 tarih ve 2013/A-2013/1 sayılı vergi tekniği raporu içeriğinde kapsamlı olarak açıklandığı üzere; 2009 yılında gerçek ticari faaliyetinin (sarraflık) yanında POS cihazı kullanmak suretiyle muhtelif kişilere %2-4 arasında değişen oranlarda komisyon (faiz) alarak finansman temin ettiği, bu şekilde POS cihazını amacı dışında kullandığı ve bu durumu gizlemek için gerçeğe aykırı belgeler düzenlediği, sanığın eyleminin TCK'nın 241. maddesi ve 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanununun 36. maddesine uygun olduğu, her iki yasal düzenlemenin öngördüğü cezanın alt ve üst sınırlarının eşit olması nedeniyle TCK'nın 44. maddesi uyarınca değerlendirme yapılmadığı, özel-genel yasa ilişkisi dikkate alındığında 5464 sayılı Yasanın özel düzenleme içerdiği iddia edilerek cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış, sanık savunmalarında üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiştir. 11/03/2015 tarihli bilirkişi raporu ile, sanığın 2009 yılında bazı kişilere nakit temin etmek ve kişilerin kredi kart borçlarını öteletmek şeklinde komisyon geliri elde etmek amacıyla sarraflık işinde kullanmak üzere aldığı POS cihazını amacı dışında kullandığı saptanmıştır. Bu haliyle kuyumcu olan sanığın işyerinde herhangi bir alışveriş yapılmadığı halde, alışveriş yapılmış gibi kendisine para ihtiyacı nedeniyle başvuran kişilere ait kredi kartları ile pos cihazı aracılığıyla işlem yaptığı, eyleminin kazanç elde etmek maksadıyla başkasına ödünç para verme niteliğinde olduğu ve TCK'nın 241. maddesi kapsamında kaldığı, sanığın kredi kartı ödeme ve nakit temin etme şeklindeki faaliyetlerini gerçek olmayan faturalara ve gider pusulasına dayandırdığı, gerçekte bir satış yapılmadığı, bu yöntemin tefecilik suçunda sıklıkla kullandığı, sanığın da bu şekilde pos tefeciliği yaptığı, işletmede bulunmayan emtianın satışının yapılmış olduğu, faaliyete başladığı dönemde dahi iştigal konusu ile ilgili hiç emtia bulundurmadığı gözetildiğinde, sanığın savunmasına itibar edilmemiş, başkaca bir araştırma ve incelemeye gerek görülmemiş, başkaca bir araştırma ve incelemeye gerek görülmemiştir. Sanığın birden fazla kişinin faiz karşılığı borçlarını ötelemek suretiyle pos cihazında işlem yaptığı bu şekilde tefecilik suçunu işlediği hususunda tam bir vicdani kanaate ulaşılmıştır.Böylece sanığın üzerine atılı tefecilik suçunun sabit olduğu anlaşılmış, sanığın mükerrer cezalandırıldığı iddiası suç konularının farklı olması nedeniyle yerinde görülmemiştir.
Bu nedenle ilk derece mahkemesince sanık hakkında tefecilik suçundan verilen mahkumiyet hükümü suçun sübutu nitelendirilmesi, temel cezanın tayini ve kişiselleştirme kurumlarının uygulanmaması yönünde isabetli ise de suçun zincirleme şekilde gerçekleşmesi ve kesin nitelikteki mahkumiyetin tekerrüre esas alınması nedeniyle isabetsiz olduğundan kaldırılmasına, CMK'nın 280/2 maddesi ve mahkemenin takdiri de gözetilerek sanığın eylemine uyan TCK'nın 241/1, 43/1, 53/1,2,3. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerekmiştir.
H Ü K Ü M : Yukarıda açıklanan nedenlerle
;
CMK'nın 280. maddesinin 2. fıkrası gereğince Kayseri 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/11/2016 tarih, 2013/479 esas ve 2016/525 sayılı mahkumiyet hükmünün
KALDIRILMASINA,
Sanık K1
'intefecilik suçundan
eylemine uyan TCK'nın 241/1 maddesi uyarınca suçun işlenmesindeki özellikler, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak takdiren
2 YILHAPİSVE 5 GÜN ADLİ PARA CEZASIYLA AYRI AYRI CEZALANDIRILMASINA,
Sanığın eylemlerini zincirleme şekilde gerçekleştirmesi nedeniyle, TCK'nın 43/1. maddesi uyarınca verilen cezalarda takdiren 1/4 oranında artırım yapılarak 2 YIL 6 AY HAPİS ve 6 GÜN ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASIINA,
-Verilecek cezanın sanığın geleceği üzerindeki olası etkileri ve sanığın geçmişi gözönünde bulundurulduğuna hakkında takdiri indirim hükümlerinin uygulanmasına takdiren yer olmadığına,
-Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı iptal kararından sonra oluşan durumuna göre, sanık hakkında, TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına,
-Sanığa verilen adli para cezası sosyal ve ekonomik durumu dikkate alınarak, TCK 52/2 maddesi uyarınca takdiren günlüğü 20 TL'den hesap edilmek suretiyle sanığın
120,00 TL ADLİ PARA CEZASIYLA
CEZALANDIRILMASINA,
-Sanığa adli para cezasına ilişkin ödeme emrinin tebliğine rağmen adli para cezasını süresinde ödememesi halinde TCK'nın 52/4 maddesi uyarınca ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına,
-Sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak, verilen adli para cezası TCK'nın 52/4 maddesi gereğince takside bağlanmasına yer olmadığına,
-Katılan kendisini vekille temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık asgari ücret tarifesine göre belirlenen 1800 TL vekalet ücreti ile Dairemizde yapılan birden çok oturum için tayin edilen .2180 TL vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılana verilmesine,
-Bu dosya için yapılan 81,10 TL yargılama giderinin sanıktan tahsili ile hazineye gelir kaydına,
Sanığın ve katılan vekilinin yokluğunda, iddia makamında Cumhuriyet savcısı K4'ın katılımıyla ;
Ankara Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcılığı için kararın tefhim tarihinden, sanık ve katılan vekili için kararın tebliğ tarihinden itibaren onbeş (15) gün içerisinde Dairemize bir dilekçe verilmek ya da zabıt kâtibine beyanda bulunup tutanak tutturup hâkime onaylatılmak veya aynı yöntemle bir başka ilk derece ceza mahkemesi ya da bölge adliye mahkemesi ceza dairesi aracılığıyla dilekçe gönderilmek, sanığın cezaevinde bulunması halinde ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunulmak veya bu hususta Dairemize gönderilmek üzere bir dilekçe verilmek suretiyle, CMK'nın 286. maddesi gereğince
TEMYİZ
yasa yolu açık olmak üzere, mütalaya uygun olarak,
14/03/2018
tarihinde açık yargılama sonucunda oybirliğiyle karar verildi.
