T.C.
ANKARA
T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A
İ S T İ N A F K A R A R I
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ : ANKARA 8. AİLE MAHKEMESİ
TARİHİ : 17/09/2019
DAVACI – KARŞI DAVALI : K1 – N1
VEKİLİ : Av. K2
Av. K3
DAVALI – KARŞI DAVACI : K4 – N2
VEKİLİ : Av. K5
DAVANIN KONUSU :Karşılıklı Boşanma
İlk derece mahkemesince yapılan yargılama sonunda verilen yukarıda tarihi ve numarası gösterilen karara karşı davalı – karşı davacı tarafça istinaf başvurusunda bulunulmakla HMK’nın 353. maddesi gereğince duruşma yapılmadan incelenmesine karar verilerek HMK’nın 355. maddesi gereğince de istinaf dilekçesinde yazılan sebepler ve kamu düzeni ile sınırlı olarak dosya incelendi.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:
Davacı – karşı davalı kadın vekili 20/02/2018 tarihli dava dilekçesi ile; tarafların Türk Medeni Kanunu'nun 166/1 maddesi uyarınca boşanmalarına, müşterek çocukların velayetlerinin anneye verilmesine, müşterek çocuklar yararına aylık 500'er TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 500 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, 25.000 TL maddi, 15.000 TL manevi tazminata, ziynet eşyalarının aynen iadesine, iadesi mümkün olmadığı takdirde bedelinin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, davalı – karşı davacı erkek süresinde sunduğu 13/03/2018 tarihli cevap ve karşı dava dilekçesi ile; tarafların Türk Medeni Kanunu'nun 166/1 maddesi uyarınca boşanmalarına, müşterek çocukların velayetlerinin babaya verilmesine, erkek yararına 20.000 TL maddi, 20.000 TL manevi tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.
İlk derece mahkemesince;
"
davalı-karşı davacı erkeğin birlik görevlerini yerine getirmediği, eşine sürekli küfür ettiği, eşine zaman zaman fiziksel şiddet uyguladığı, en son uyguladığı şiddet olayından sonra tarafların altı yedi ay kadar aynı evde oturmaya devam ettikleri, ancak yatak odalarını ayırdıkları, aynı evin içinde iki yabancı gibi yaşadıkları, bu süreçte erkeğin kadına sürekli “evden git” diyerek kadını evden kovduğu anlaşılmaktadır. Davalı- karşı davacı tanıklarının tarafların geçimsizliklerine ilişkin bilgileri olmadığı gibi, Ankara 4. Aile Mahkemesinin 14/06/2017 tarih ve 2017/366 esas- 1135 karar sayılı ilamı ile davalı- karşı davacı erkek tarafından davacı- karşı davalı kadına karşı 28/02/2017 tarihinde evlilik birliğinin sarsılması nedeni ile açılan boşanma davasında "….davacı mahkememizin ilk oturumunda boşanmak niyetinde olmadığını, karısının davayı aç diye baskı kurduğunu, bu yüzden davayı açtığını, birlikte oturmaya devam ettiklerini, boşanmaması için karısına yalvardığını beyanla zaptı imzalamıştır. Davacının duruşmadaki beyanları, dava açılmadan önceki olayları affettiği, en azından hoşgörü ile karşıladığı anlamına gelir….” gerekçesi reddedilmiş, reddedilen bu davadan sonra da taraflar biraraya gelmemiş ve ayrı yaşanılan süreçte de taraflar arasında yeni bir olay da gerçekleşmemiş, buna göre davalı- karşı davacı erkek eşinin herhangi bir kusurlu davranışını ispatlayamamıştır"
gerekçesiyle evlilik birliğinin sarsılmasına sebep olan olaylarda erkeğin tamamen kusurlu olduğundan bahisle asıl davanın kabulü ile tarafların Türk Medeni Kanunu'nun 166/1 maddesi uyarınca boşanmalarına, müşterek çocukların velayetlerinin anneye verilmesine, baba ile kişisel ilişki kurulmasına, müşterek çocuklar yararına aylık 100'er TL tedbir ve aylık 150'şer TL iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 150 TL tedbir ve aylık 200 TL yoksulluk nafakasına, Türk Medeni Kanunu'nun 174/1 maddesi gereğince kadın yararına 10.000 TL maddi, 10.000 TL manevi tazminata hükmedilmiş, erkeğin tazminat taleplerinin ve karşı davanın reddine karar verilmiştir. İlk derece mahkemesinin 17/09/2019 tarihli celse ara kararı ile ziynet eşyalarının iadesi davasının eldeki davadan tefrikine karar verilmiştir.
İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF SEBEPLERİ:
Davalı – karşı davacı erkek vekili süresinde sunduğu 09/12/2019 tarihli istinaf başvuru dilekçesinde; kadının davasının kabulü, erkeğin davasının reddine ilişkin kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, kadının ziynet davasında dava değerini bildirmediği gibi bu davayı da harçlandırmadığını, bu nedenle davanın usulden reddi gerektiğini, buna karşı ilk derece mahkemesince 17/09/2019 tarihli celsede ziynet davasının eldeki davadan tefrikine karar verildiği halde gerekçeli kararda bu hükme yer verilmeyerek çelişki yaratıldığını, ilk derece mahkemesince ziynet davası yönünden olumlu ya da olumsuz bir hüküm kurulmadığını, ilk derece mahkemesince boşanma davasına ilişkin kararın gerekçelendirilmediğini, ilk derece mahkemesinin kusur belirlemesinin hatalı olduğunu, müşterek çocukların velayetlerinin babaya verilmesi gerektiğini, müşterek çocuklar yararına hükmedilen nafakaların miktarının azaltılması, kadın yararına hükmedilen nafakaların ve tazminatların kaldırılması gerektiğini, kadının evlilik birliğinde alınan eşyaların erkeğin yaşadığı müşterek hanede kaldığını iddia ederek maddi tazminat talep ettiğini, bu talep boşanma davasının eki niteliğinde olmadığından kadının bu talebini ancak mal rejiminin tasfiyesi davası ile isteyebileceğini, maddi tazminat (TMK madde 174) olarak talep edemeyeceğini, maddi tazminat taleplerinin reddi gerektiğini belirterek ilk derece mahkemesince verilen kararın kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesini istemiştir.
GEREKÇE:
Karşılıklı davalar; evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebine (TMK 166/1. madde) dayalı boşanma ve ferîlerine ilişkindir.
İlk derece mahkemesince verilen karara karşı davalı – karşı davacı tarafça her iki boşanma davası ve ferileri ile kadının tefrik edilen ziynet eşyalarının iadesi davası yönünden süresinde istinaf talebinde bulunulmuştur.
İstinaf kanun yolu 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 341 ila 361. maddeleri arasında düzenlenmiş olup, "İncelemenin Kapsamı" başlığını taşıyan 355. maddede de düzenlendiği üzere; inceleme, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılır, ancak, bölge adliye mahkemesi kamu düzenine aykırılık gördüğü taktirde bunu re'sen gözetir.
Tüm dosya kapsamından; ilk derece mahkemesince kabul edilen ve gerçekleşen kusurlu davranışlara göre boşanmaya sebebiyet veren olaylarda davalı – karşı davacı erkeğin tamamen kusurlu olduğu, davacı – karşı davalı kadına yüklenebilecek herhangi bir kusurun bulunmadığı, taraflar arasında erkekten kaynaklanan kusurlar sebebiyle ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizliğin mevcut ve sabit olduğu, olayların akışı karşısında erkeğin ileri sürdüğü vakıaları ispatlayamadığından karşı davasının reddi gerektiği, kadının ise dava açmakta haklı olduğu, bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, kadının davasının kabulü ile boşanmaya (TMK madde 166/1), erkeğin karşı davasının reddine karar verilmesi gerektiği, ilk derece mahkemesince asıl davada verilen boşanma kararının ve evlilik birliğinin sarsılmasında erkeğin tamamen kusurlu olduğuna ilişkin belirlemenin, karşı davanın ise reddinin isabetli olduğu anlaşılmıştır.
Velayet düzenlemesi yapılırken; göz önünde tutulması gereken temel ilke, çocuğun "üstün yararı" (Birleşmiş Millet Çocuk Haklarına Dair Sözleşme madde 3; Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesi madde 1; Türk Medeni Kanunu madde 339/1, 343/1, 346/1; Çocuk Koruma Kanunu madde 4/b) dır. Çocuğun üstün yararını belirlerken; onun bedensel, zihinsel, ruhsal, ahlaki ve toplumsal gelişiminin sağlanması amacının gözetilmesi gereklidir. Ana ve babanın yararları; boşanmadaki kusurları, ahlaki değer yargıları, sosyal konumları gibi durumları, çocuğun üstün yararını etkilemediği ölçüde göz önünde tutulur. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 12. ve Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesinin 3. ve 6.maddeleri idrak çağındaki çocukların kendilerini ilgilendiren konularda görüşünün alınması ve görüşlerine gereken önemin verilmesini öngörmektedir. Çocuğun üstün yararı gerektirdiği takdirde, görüşünün aksine karar verilmesi mümkündür. Dosya kapsamından; müşterek çocukların 2004 ve 2011 doğumlu oldukları, halen anneleriyle birlikte yaşadıkları,ilk derece mahkemesince aldırılan 17/04/2019 tarihli uzman raporu ile idrak çağında olan her iki çocuğun da velayetlerinin anneye verilmesi yönünde görüş bildirdikleri, uzman tarafından da çocukların velayetlerinin anneye verilmesinin çocukların yararına olduğunun rapor edildiği, çocukların anne yanında kalmasının bedeni, fikri, ahlaki gelişimine engel olacağı yönünde bir iddia ve delil bulunmadığı, çocukların üstün yararı gereğince velayetlerinin anneye verilmesi gerektiği, ilk derece mahkemesince bu hususta verilen kararın isabetli olduğu, yine velayet kendisine verilmeyen baba ile müşterek çocuklar arasında kurulan kişisel ilişkinin uygun olduğu anlaşılmıştır.
Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK.md.186/1), geçimine (TMK md.185/3), malların yönetimine (TMK.m. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.m.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.m.169). Dosya kapsamına göre; Türk Medeni Kanununun 169., 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere kadın ve müşterek çocuklar yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekmektedir. İlk derece mahkemesince bu hususta verilen karar ve nafakanın miktarı isabetlidir. Yine, boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir (TMK.m.175). Davacı – karşı davalı kadının evlilik birliğinin sarsılmasına sebep olan olaylarda kusurunun bulunmadığı, boşanmayla birlikte yoksulluğa düşeceğinden lehine yoksulluk nafakasına hükmedilmesi gerekmektedir. İlk derece mahkemesince bu hususta verilen karar ve nafaka miktarı isabetlidir. Yine, velayeti kendisine verilmeyen baba çocukların bakım, korunması ve eğitimlerine ilişkin giderlere katılması gerektiğinden ilk derece mahkemesince müşterek çocuklar yararına iştirak nafakasına hükmedilmesi gerekmektedir. İlk derece mahkemesince bu hususta verilen karar ve nafaka miktarı isabetlidir.
Davacı – karşı davalı kadının maddi tazminat talebinin ilk derece mahkemesinin 08/11/2018 tarihli ön inceleme oturumunda Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesine dayalı olduğunun belirlendiği, taraflarca uyuşmazlığın bu şekilde belirlenmesine ilişkin itirazda bulunulmadığı anlaşılmakla davalı – karşı davacının bu hususa yönelik istinaf talebi yerinde görülmemiştir. Davacı – karşı davalı kadının evlilik birliğinin sarsılmasına sebep olan olaylarda kusurunun bulunmadığı, boşanma yüzünden mevcut ve beklenen menfaatleri zedelenen ve boşanmaya sebep olan olaylar nedeniyle kişilik hakları saldırıya uğrayan kadın lehine TMK 174/1-2 maddesi gereğince maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerektiği, ilk derece mahkemesince kadın lehine maddi ve manevi tazminata hükmedilmesinin isabetli olduğu, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile tazminata esas olan fiilin ağırlığı, evlilik süresi ve hakkaniyet ilkesi (TMK m. 4.,TBK'nin 50. ve 52. maddeleri) de dikkate alınarak kadın yararına hükmedilen maddi ve manevi tazminat miktarlarının da isabetli olduğu anlaşılmıştır.
Yukarıda açıklandığı üzere boşanma sebebi kabul edilen, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda davalı – karşı davacı erkek tamamen kusurlu olduğundan erkek yararına maddi ve manevi tazminata (TMK m. 174/1-2) hükmedilemez. Davalı – karşı davacı erkeğin maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddi gerekir. İlk derece mahkemesince davalı – karşı davacının maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi isabetlidir.
Davalı – karşı davacı vekili ziynet eşyasının iadesi davasının eldeki davadan tefrikine karar verilmesinin hatalı olduğu yönünde istinaf itirazında bulunmuş ise de bu talebi ile eldeki dava arasında hukuki ve fiili bağlantı bulunmadığından ziynet eşyası alacağının ara karar ile tefrikine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.
Sonuç itibariyle; ilk derece mahkemesince bildirilen delillerin toplandığı, delillerin usul ve yasaya uygun olarak tartışıldığı, verilen kararın usul ve yasaya uygun olduğu anlaşılmış olup, davalı – karşı davacının istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar vermek gerekmiş, aşağıdaki şekilde hüküm tesis edilmiştir.
HÜKÜM:
Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;
1-İlk derece mahkemesi kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan davalı – karşı davacının istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-b-1 maddesi gereğince
ESASTAN REDDİNE
,
2-Davalı – karşı davacı tarafından yapılan istinaf yargılama giderlerinin üzerinde bırakılmasına,
3-İstinaf incelemesi sırasında duruşma açılmadığından Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 2. kısmının 2. bölümünün 17. bendi uyarınca davacı – karşı davalı yararına istinaf vekâlet ücreti takdirine yer olmadığına,
4-6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (20/07/2017 tarih 7035 sayılı kanunda yapılan değişiklik) 302/5 maddesine göre; "Kanun yollarından geçmek suretiyle kesinleşen kararların kesinleşme kaydı ile kesinleşme kaydı yapılan kararların yerine getirilmesi için gerekli bildirimler de ilk derece mahkemesince yapılır" hükmü gereğince dosyanın kesinleşme şerhi ve harç işlemlerinin ilk derece mahkemesince yerine getirilmesine,
Dair; 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 361/1. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren 2 hafta içinde Yargıtay nezdinde temyiz kanun yolu açık olmak üzere oy birliği ile karar verildi. 15/02/2022