TBK Madde 80 - Sebepsiz zenginleşme: Giderleri isteme hakkı

Davacı, babası olan murise ait dokuz adet bağımsız iş yerine 36.000,00 TL masraf yaparak atıl durumdaki yerleri kullanılabilir ve kiraya verilebilir hâle getirdiğini, bunun üzerine murisin bu yerleri yaptığı bakım ve tamirata karşılık yedi yıllığına kendisine bıraktığını, ancak yalnızca dokuz ay kira geliri elde edebildiğini, murisin ölümünden sonra diğer mirasçıların ihtarnamesi üzerine taşınmazları tahliye ettiğini belirtmiştir. Yaptığı zorunlu ve faydalı masrafları miras payları oranında istemiş, başlattığı takibe vaki itirazın iptalini talep etmiştir. Davalılar cevap dilekçesi vermemiştir. Yerel mahkeme, bilirkişi raporuna dayanarak 16.004,02 TL asıl alacak yönünden itirazın iptaline ve icra inkâr tazminatına karar vermiştir. Daire ise raporda imalatların zorunlu, faydalı ve lüks ayrımının yapılmadığını, tahliye tarihi belirlenmeden 2012 yılı esas alınarak hesaplama yapıldığını, bu raporun hükme esas alınamayacağını belirterek kararı bozmuştur.

Davacı, babasının 1974-75 yıllarında boş parsel üzerine gecekondu yaparak oturduğunu, kendisinin de 1993 yılında aynı parsel üzerine kendi parasıyla iki katlı bir ev yaptığını, babasının 2005 yılında vefat ettiğini, davalının ise taşınmazı üzerindeki evle birlikte 18.08.2008 tarihinde üçüncü kişilerden tapudan satın aldığını ileri sürerek yaptığı giderler için şimdilik 10.000 TL istemiştir. Yerel mahkeme, davalının taşınmazı mevcut evle birlikte satın aldığını, sebepsiz zenginleşenlerin satışı yapan önceki malikler olduğunu ve davacının halen orada oturduğunu belirterek davayı reddetmiştir. Daire, davacı vekilinin 23.11.2015 tarihli oturumda müvekkilinin taşınmazdan taşındığını beyan ettiğini ve buna itiraz edilmediğini gözeterek, gerekirse taşınmaz başında keşif de yapılıp değerlendirme yapılması gerektiği gerekçesiyle hükmü bozmuştur.

Özel eğitim kuruluşu işleten davacı şirket, davalıya ait taşınmazı kiraladığını, arsaya foseptik çukuru açtırıp etrafını taş duvarla çevirdiğini, binada imalatlar yaptırdığını, davalının ise fuzuli şagil olduğundan bahisle ihtar çekip tahliyesini istediğini ileri sürmüş; tespit dosyasında belirlenen 42.494,00 TL imalat bedelini istemiştir. Davalı, aralarında kira ilişkisi bulunmadığını, tadilat için dava dışı kişinin hesabına 12.500,00 TL gönderdiğini, 22.03.2012 tarihli noter ihtarnamesiyle tahliye istediğini savunmuştur. Mahkeme davayı kısmen kabul ederek 29.994,00 TL'ye hükmetmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir. Daire, taraflar arasında kira ilişkisi bulunmadığını, davacının taşınmazın kendisine satılacağı düşüncesiyle iyileştirme yaptığını, buna karşın hükme esas alınan raporun kira ilişkisi varsayımına dayandığını belirterek, üç kişilik heyetten yeni rapor alınması ve 12.500,00 TL yönünden usuli müktesep hak gözetilmesi gerektiği gerekçesiyle kararı bozmuştur.

Davacı, davalının kızıyla 2012 yılında evlendiğini ve davalıya ait taşınmaza taşındıklarını, konutu oturmaya elverişli hâle getirmek için mutfak dâhil tüm ahşap işleri ile mobilyaları yaptırdığını, yaklaşık üç ay sonra eşinin evden ayrılması ve boşanmaları üzerine taşınmazdan çıkmak zorunda kaldığını belirterek 90.169,54 TL masrafın davalıdan tahsilini istemiştir. Davalı zamanaşımı def'inde bulunmuş, taşınmazın baştan itibaren oturulabilir durumda olduğunu ve tadilatın rızası alınmaksızın yapıldığını savunmuştur. Yerel mahkeme, mobilyalara ilişkin istemi husumet yokluğundan, tadilat masraflarını ise davacının özel zevkine göre yapıldığı gerekçesiyle reddetmiştir. Daire, delil tespiti ve yargılama sırasında alınan bilirkişi raporlarında imalatların zorunlu, faydalı ya da lüks nitelikte olup olmadığının, tahliye tarihi itibarıyla tutarlarının ve zararsızca ayrılabilirliğinin değerlendirilmediğini belirterek, eksik inceleme nedeniyle hükmü bozmuştur.