TBK Madde 191 - Alacağın devrinde garanti: Genel olarak

Davacı, davalıların murisi ile inşaat yapımı için kurdukları adi ortaklığın sona ermesi üzerine, 24/03/2007 tarihli sözleşmeyle ortaklık payına karşılık dört daire ve 10.000 Euro almayı kararlaştırdıklarını, ancak bir dairenin tapusunun devredilmediğini ve 10.000 Euro'nun ödenmediğini ileri sürerek bedel ve alacağın tahsilini istemiştir. Murisin yargılama sırasında ölümüyle davaya dahil edilen mirasçıları, sözleşmenin şekle aykırı ve geçersiz olduğunu, üçüncü kişinin rızası olmadan borç altına sokulamayacağını savunmuş; yerel mahkeme davayı kısmen kabul edip 10.000 Euro yönünden istemi reddetmiştir. Yargıtay, bu bedelin murisin dava dışı borçlu Yavuz'dan olan alacağının davacıya ivazlı temliki niteliğinde olduğunu, murisin temlikten tek yanlı döndüğünü ve ödemenin davacı yerine murise yapıldığını belirterek, tahsil edilemeyen 10.000 Euro isteminin kabulü gerektiğinden hükmü davacı yararına bozmuştur.

Dava dışı yüklenici ile davalı arasında düzenlenen 21/03/2016 tarihli gayrimenkul satış sözleşmesiyle satılan zemin kat dükkanı, davalı 31/05/2017'de tüm hak ve sorumluluklarıyla davacıya devretmiştir. Yüklenicinin kaçması ve arsanın müteahhide geçmemesi üzerine davacı, dükkan bedeli olarak ödediği 100.000 TL'nin yasal faiziyle istirdadı ile 105.000 TL'lik bonodan borçlu olmadığının tespitini ve bononun iptalini istemiştir. İlk derece mahkemesi sözleşmeyi geçersiz sayıp sebepsiz zenginleşme gerekçesiyle davayı kabul etmiş; Bölge Adliye Mahkemesi ise devrin ivazlı temlik niteliğinde olduğunu, davacının önce dava dışı borçluya başvurup tahsil edememeyi ispatlayamadığı için başvurma hakkının doğmadığını belirterek davayı reddetmiştir. Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, temlik edenin borcun varlığını ve ödeme gücünü taahhüt etmiş sayıldığını, davacının akidi olan davalıya karşı doğrudan dava açmasına engel bulunmadığını belirterek kararı bozmuştur.