TBK Madde 12 - Sözleşmelerin şekli: Genel kural

Davacı, 15.02.2021 başlangıç tarihli kira sözleşmesini yalnızca kefil sıfatıyla imzaladığını, kefalete ilişkin ibarenin kanuni şekil şartlarını taşımadığını ileri sürerek, davalının başlattığı kira alacağı takibi nedeniyle borçlu olmadığının tespitini ve takibin kendisi yönünden iptalini istemiştir. İlk Derece Mahkemesi, kefilin sorumlu olacağı süre ve azami miktar gösterilmemiş olsa da kefilin sözleşme süresi boyunca (takibe konu 2021 Mayıs-Haziran kiralarından) sorumlu olduğu gerekçesiyle davayı reddetmiştir. Yargıtay, kefalet sözleşmesinde azami miktar ile kefalet tarihinin kefilin el yazısıyla belirtilmemesi nedeniyle kefaletin geçersiz olduğunu, alacakların sözleşme süresi içinde bulunmasının sonuca etkili olmadığını, bu nedenle davanın kabulü gerektiğini belirtmiştir. Adalet Bakanlığının kanun yararına temyiz istemi kabul edilerek karar, sonuca etkili olmamak üzere kanun yararına bozulmuştur.

Antalya Kepez'de gecekondusu bulunan davacı, belediyenin kamulaştırma sonrası hak sahiplerine 400 m2 arsa tahsis edeceği ilanına güvenerek belirlenen arsa bedelini belediyenin hesabına yatırmıştır. Ancak parselin mülkiyeti Vakıflar idaresi lehine sonuçlanıp vakıf adına tescil edilmiş, arsa tahsisi yapılmamıştır. Davacı, ihtara rağmen arsa verilmediğini ya da rayiç bedelinin ödenmediğini ileri sürerek tazminat istemiştir. Yerel mahkeme davayı kısmen kabul etmiş; Özel Daire bedelin gerçek zarara göre belirlenmesi gerektiğini belirterek bozmuş, mahkeme ise bedelin sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre belirlenmesinde direnmiştir. Hukuk Genel Kurulu direnmeyi yerinde bulmuş; davalının temyiz itirazlarını reddetmiş, davacının esasa ilişkin diğer itirazlarının incelenmesi için dosyayı Yargıtay 3. Hukuk Dairesine göndermiştir.

Davacı oto tamir servisi, davalıya ait aracı onarmasına rağmen tamir bedelinin ödenmediğini ileri sürerek başlattığı icra takibine yapılan itirazın iptalini istemiştir. Davalı ise aracını dava dışı bir oto kiralama şirketine kiraladığını, kazadan sonra aracı tamir için davacıya kendisinin götürmediğini ve davacı ile arasında araç tamirine dair bir sözleşme bulunmadığını savunmuştur. Yerel mahkeme davayı kısmen kabul ederek 16.500 TL asıl alacak üzerinden takibin devamına karar vermiştir. Yargıtay ise eser sözleşmesinde sözleşme ilişkisinin varlığını ispat yükünün yükleniciye (davacıya) ait olduğunu, davacının davalı ile araç tamirine ilişkin sözleşme kurulduğunu HMK m.200 vd. uyarınca ispatlayamadığını belirtmiş; ispat edilemeyen davanın reddi gerekirken kabulüne karar verilmesini isabetsiz bularak hükmü bozmuştur.