TCK'nın 195. maddesindeki suç için bulaşıcı hastalığın fennen ve tıbben belirlenmesi, hastalığa yakalanan veya bu nedenle ölen kişinin bulunduğu yerde yetkili makamlarca karantina uygulamasına başlanması ve bu yere ilişkin tedbire uyulmaması gerekir. Karantina kişiye değil hastalığın bulunduğu yere yönelik olmalı; belli bir yerin karantinaya alınmasına dair yetkili merci kararı ya da tedbiri yoksa söz konusu suç oluşmaz.
Detaylı özeti gör
Karar, suçun yapısını ve uygulama alanını birlikte açıklamıştır. Bu suç soyut tehlike suçudur; fail bakımından özel bir nitelik aranmaz ve mağdur toplumun tamamıdır. Suçun hukuki konusu, hastalığa yakalanmış veya bu nedenle ölmüş kişinin bulunduğu ve bundan dolayı karantinaya alınmış olan yerdir. Dolayısıyla suç ancak karantina altına alınmış bir yerde işlenebilir. Karantina, hastalığın yayılmasını önlemek amacıyla belirli bir bölge ya da yerin denetim altında tutulması ve giriş çıkışların engellenmesi olarak tanımlanmıştır. Daire buradan, hastalığa yakalandığından yalnızca şüphe edilen kişilerin bulunduğu yere yönelik tedbire aykırılığın suçu oluşturmayacağı sonucunu çıkarmıştır. Somut olayda kişi temaslı vaka olarak izolasyona alınmış, ertesi gün evde bulunmadığı tutanakla saptanmış ve hakkında mahkûmiyet kurulmuştur. Ancak dosyada yerin karantinaya alınmasına ilişkin bir karar bulunmadığından hüküm kanun yararına bozulmuş; CMK m.309/4-d uyarınca hüküm fıkrası beraat şeklinde değiştirilmiştir.