Bu madde, tebliğ edilecek evrakın kaç nüsha düzenleneceğini, nüshalarda kimin imzasının bulunacağını, evrakın yetkili mercie verilmesi sırasında tarih yazılmasını ve tebliğ mazbatalarının akıbetini düzenler. Üç fıkradan oluşur, bent yoktur. Madde 1959 tarihli özgün metindir; değişiklik künyesi ve dipnotu yoktur. Kanunun İkinci Faslı (Tebligat Esasları) bu maddeyle başlar; Tebligat Kanunu m.1 ile m.7/a arasındaki maddeler Birinci Fasıl (Kanunun Şümulü) altındadır.
Maddenin getirdiği unsurlar şunlardır:
- Nüsha sayısı sabit değildir. Evrak, biri dosyasında konulmak ve diğeri tebliğ edilecek kimselere verilmek üzere lüzumu kadar nüshadan terekküp eder. Toplam, dosyaya konacak bir nüsha ile tebliğ edilecek kimselere verilecek lüzumu kadar nüshadan oluşur; nüsha sayısı tebliğ edilecek kişi sayısına göre artar.
- İmza. Bu nüshalarda iş sahibi veya vekilinin imzası bulunur. İmza yükümlüsü metinde açıkça gösterilmiştir.
- Tarih. Tebliğ olunmak üzere salahiyetli mercilere verilecek evrakın her nüshasına bu mercilerce, verildiği tarih yazılır. Tarih tek nüshaya değil, her nüshaya yazılır.
- Makbuz koşulludur. Madde istenirse makbuz verilir der; makbuz kendiliğinden değil, talep hâlinde verilir. Kenar başlığındaki makbuz ifadesi bu koşullu hâli anlatır.
- Mazbatanın dosyalanması. Her nevi evrakın tebliğine ve davetiyelere ait tebliğ mazbataları dosyasına konur.
Maddenin sustuğu yerler pratikte önemlidir: nüsha ya da imza eksikliğinin yaptırımı burada düzenlenmemiştir; madde tebliğ mazbatasının içeriğini değil yalnız dosyaya konmasını söyler; hükmün konusu fiziki tebliğ evrakının nüshalarıdır. Salahiyetli mercilere ifadesi de yalnız mahkemeyi değil, tebligat çıkaran diğer mercileri de kapsar.
