Bu madde, tebligat için ödenecek kalemleri, ödeme yükümlüsünü ve ödeme zamanını belirler; ayrıca süreye uyulmamasının sonucunu ve zaruri sebep hâlindeki istisnayı düzenler. İki fıkradan oluşur, bent yoktur ve 1959 tarihli özgün metindir; herhangi bir değişiklik künyesi taşımaz.
Ödeme konusu iki kalemdir:
- Tarifede yazılı PTT ücretlerini
- dördüncü madde mucibince verilecek zaruri masrafları. Bu ibare kanunun 4. maddesine yapılan iç atıftır; masrafın miktarının nasıl tespit edileceği o maddenin konusudur, bu madde miktarı belirlemez.
Ödeme zamanı peşindir ve yükümlü, tebliğin yapılmasını isteyendir; metin bunu tebliğin yapılmasını istiyen peşin olarak öder biçiminde ifade eder. Kural mutlak değildir: hilafına bir hüküm bulunmadıkça kaydı gereği, aksine hüküm bulunan hâllerde bu kural uygulanmaz.
Süreyi tayin eden merci de metinde gösterilmiştir: Tebliği çıkaracak merci tarafından tayin olunan mehil içinde gerekli masrafı vermiyen, talebinden sarfınazar etmiş addolunur. Buradaki sonuç tek ve sınırlıdır: ilgili, o tebliğ talebinden vazgeçmiş sayılır. Bu bir kanuni nitelemedir, irade beyanı değildir; mehil süre, mehle riayetsizlik ise süreye uymama anlamındadır.
İstisna atlanmamalıdır: Zaruri sebeplerden dolayı bu mehle riayetsizlik halinde yeni bir mehil verilir. Zaruri sebebin bulunduğu hâlde süreye uyulmaması, vazgeçmiş sayılma sonucunu doğurmaz.
Maddenin sustuğu noktalar da işlevseldir: davanın veya başvurunun akıbetine ilişkin hiçbir kayıt yoktur, sonuç yalnızca tebliğ talebi bakımından bağlanmıştır. Adli yardım bu maddede düzenlenmemiştir.
