HMK Madde 308 - Davayı kabul

Bu madde, davalının davacının talep sonucuna kısmen veya tamamen muvafakat etmesi anlamına gelen kabul kurumunu düzenler. İlk fıkra kabulü tanımlar ve bunu davalıya özgü, davacının talep sonucuna yönelik bir irade beyanı olarak ortaya koyar; muvafakatin talebin tamamını ya da yalnızca bir bölümünü kapsayabileceğini belirtir. İkinci fıkra ise kabulün hüküm doğurabilmesini, davanın tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edebilecekleri bir dava olması koşuluna bağlar. Böylece kabul, hem davalı tarafından yapılan bir usul işlemi olarak hem de etkisi bakımından dava konusunun niteliğiyle sınırlanmış biçimde tanımlanır.

Usul mekaniği yönünden kabul, davalı tarafça yapılan ve doğrudan davacının talep sonucuna yönelen bir beyandır; davacının kabulü gibi bir kuruma değil, davalının muvafakatine dayanır. Kabulün hüküm doğurması, tarafların dava konusu üzerinde serbestçe tasarruf edebilmesi şartına bağlandığından, bu serbestînin bulunmadığı dava ve işlerde beyan kendiliğinden sonuç doğurmaz. Madde, kabulün hangi durumlarda hüküm ifade edeceğini bu ölçütle belirler; süre, başvuru yolu veya görevli mahkeme gibi ayrıntılara metinde yer verilmemiştir. Dolayısıyla kabulün kapsamı kısmî ya da tam olabilse de, sonuç doğurabilmesi her hâlde dava konusunun tasarruf edilebilir nitelikte olmasına bağlıdır.