TMK Madde 119 - Nişanlılıkta dava, cayma tazminatı ve ceza şartı

Davacı erkeğin açtığı boşanma davasında uyuşmazlık, davalı kadından kaynaklanan ve ortak hayatı temelinden sarsacak nitelikte bir geçimsizliğin ispatlanıp ispatlanmadığı ile davacının dilekçeler aşamasında delile dayanmaması nedeniyle sonradan sunduğu delillere itibar edilip edilmeyeceği ve eksik inceleme bulunup bulunmadığı noktasında toplanmıştır. İlk Derece Mahkemesi, davacının iddialarını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine; Bölge Adliye Mahkemesi de istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiş, Yargıtay ise kararı 6100 sayılı HMK m.370/1 uyarınca onamıştır. Daire; tarafların iddia ve savunmaları, dayanılan belgeler, ispat kuralları ve gerekçelere göre kararın usul ve kanuna uygun olduğunu, davacı erkek vekilinin temyiz sebeplerinin bozmayı gerektirmediğini belirtmiştir. Kararda TMK m.6, m.119, m.139, m.141 ve m.166 yalnızca "İlgili Hukuk" başlığı altında sayılmış olup m.119 (nişanlanma) somut çözümde bir gerekçe oluşturmamıştır. Uyuşmazlık esas olarak boşanmada ispat yükü, dilekçeler aşamasında delile dayanma kuralı ve eksik inceleme iddiası çerçevesinde değerlendirilerek karar onanmıştır.

Uyuşmazlık, mahkemece TMK m.119'a dayalı nişanlanma ve evlenme vaadi nedeniyle yapılan tasarrufun iptali istemi olarak vasıflandırılmıştır. Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, mahkemenin uyuşmazlığı bu şekilde nitelendirip karar vermiş olması karşısında, inceleme görevinin Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 21.01.2013 tarihli iş bölümü kararı gereğince Yargıtay 3. Hukuk Dairesine ait olduğunu tespit etmiştir. Bu nedenle Daire, işin esasına girmeksizin dosyanın görevli 3. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine oybirliğiyle karar vermiştir. Karar, m.119 kapsamında nitelendirilen tasarrufun iptali isteminin hangi Dairece inceleneceğine ilişkin bir iş bölümü/görev kararı olup, maddenin esasına dair herhangi bir ilke içermemektedir.