Tebligat Kanunu m.2, tebligatın hangi hallerde memur veya zabıta eliyle yaptırılacağını belirler. Tebligatın yapılış usulünü değil, kanalını düzenler; Tebligat Kanunu m.1’in gösterdiği kanallar arasında bir sıra da kurmaz.
Birinci fıkra dört tetikleyiciyi veya ile bağlar; herhangi birinin gerçekleşmesi yeterlidir:
- Diğer kanunlarda özel hüküm bulunması halinde,
- tehirinde zarar umulan işlerde,
- aynı yerde bulunan 1 inci maddede yazılı daire ve müesseseler arasında yapılacak tebligatta,
- bu daire ve müesseselerde bulunan şahıslara yapılacak tebligatta.
Üçüncü ve dördüncü hal birbirinden ayrıdır: biri daireler arasındaki tebligat, diğeri o dairelerde bulunan kişilere yapılan tebligattır. 1 inci maddede yazılı daire ve müesseseler ifadesi, tebligat çıkarmaya yetkili makam ve mercileri sayan Tebligat Kanunu m.1’e iç atıftır.
İcra kanalı iki seçeneklidir: tebligat kendi memurları veya mahalli mülkiye amirinin emriyle zabıta vasıtasıyla yaptırılır. Maddede hâkim kararı ya da başka bir merci şartı yoktur.
İkinci fıkra iki ayrı saklılık kaydı içerir: (1) zor kullanılmasını gerektiren veya hazırlık tahkikatına taallük eden vazifelerini zabıta tarafından yapılacağına dair olan hükümler, (2) bu kanunun ikinci babında yazılı hususi hükümler. Metin hazırlık tahkikatına taallük eden ifadesini kullanır; bu terimin bugünkü muhakeme hukukundaki karşılığına ilişkin bir eşleştirme maddeden çıkmaz.
Künye kapsamı dardır: yalnız birinci fıkra (Değişik birinci fıkra: 6/6/1985-3220/2 md.) ile değiştirilmiştir; ikinci fıkra 1959 metnidir. Maddeye ait ayrı bir dipnot yoktur.
