HMK Madde 225 - Yeminin konusu

Bu madde, ispat aracı olarak yemine başvurulabilecek vakıaların hangi nitelikleri taşıması gerektiğini belirler. Tek fıkrada düzenlenen hükme göre yeminin konusu olabilecek bir vakıanın üç koşulu birlikte taşıması aranır: davanın çözümü bakımından önem taşıması, taraflar arasında çekişmeli olması ve kişinin kendisinden kaynaklanması. Madde ayrıca, bir kimsenin bir hususu bilmesini de onun kendisinden kaynaklanan vakıa olarak sayarak, salt fiili değil bilme durumunu da yeminin kapsamına dahil eder.

Hükmün ortaya koyduğu ölçüt, yeminin önüne getirilebilecek vakıaları sınırlandıran bir çerçeve niteliğindedir; davayla ilgisi bulunmayan, taraflar arasında uyuşmazlık konusu olmayan ya da kişinin kendi alanı dışında kalan vakıalar yeminin konusu yapılamaz. Buna göre yeminin yöneltileceği vakıanın bu üç unsuru taşıyıp taşımadığı, yemin deliline başvurulurken gözetilmesi gereken bir değerlendirme sorunu olarak ortaya çıkar. Bilme durumunun kişinin kendisinden kaynaklanan vakıa sayılması ise, doğrudan kişinin eylemi olmayan ancak onun bilgisi alanına giren hususların da yemin yoluyla ispatına olanak tanır.