HMK Madde 129 - Cevap dilekçesinin içeriği

Hukuk Genel Kurulu, davalının savunmasını dayandıracağı delilleri cevap dilekçesinde göstermek zorunda olduğunu vurgulamıştır. HMK m.129/1-d-e uyarınca cevap dilekçesinde, savunmanın dayanağı olan bütün vakıaların açık özetleri ile her bir vakıanın hangi delillerle ispat edileceğinin belirtilmesi gerekir; bu, davalının savunmasını somutlaştırma yükünün bir gereğidir. Karar, delil bildirmenin dilekçelerin teatisi aşamasına özgülendiğini, bu aşamada hiç delil bildirmeyen davalıya ön inceleme duruşmasında delillerini bildirmesi için yeni bir süre verilmesine imkân bulunmadığını ortaya koymaktadır. Somut olayda davalı süresinde cevap dilekçesi vermiş ancak savunmasını ispata yarar herhangi bir delil sunmamış olduğundan ve HMK m.145'teki sonradan delil gösterme istisnasını da ileri sürmediğinden, delil bildirme talebinin reddi yerinde görülmüştür. (Uyuşmazlığın boşanma davası niteliği yalnızca olgusal arka plandır; usul noktası cevap dilekçesinde delil gösterme yükümlülüğüne ilişkindir.)

Karar, HMK'nın 129. maddesinin, dava ve cevap dilekçelerinde bildirilen vakıaların davanın sınırını çizmesi ve mahkemece ancak bu vakıalar hakkında inceleme yapılabilmesi yönündeki sonucuna dayanmaktadır. Somut olayda asıl dava koca tarafından açılan boşanma; karşı dava ise kadının boşanma, maddi-manevi tazminat ve yoksulluk nafakası istemine ilişkindir; İzmir 10. Aile Mahkemesi her iki davanın da kabulüne ve kadın yararına nafakaya hükmetmiştir. Davacı/karşı davalı koca, temyiz dilekçesine eklediği 25/04/2012 tarihli ibraname uyarınca işten ayrıldığını ileri sürmüş, Özel Daire bu olguyu nazara alarak nafaka miktarı yönünden kararı bozmuştur. Hukuk Genel Kurulu ise dava ve cevap dilekçelerinde bildirilmiş vakıaların davanın sınırını çizdiği, her davanın açıldığı tarihteki fiili ve hukuki olgulara göre sonuçlandırılacağı ilkesinden hareketle, dava tarihinden sonra temyiz aşamasında ortaya çıkan işten ayrılma olgusunun hükme esas alınamayacağını, yerel mahkemenin bu yöndeki direnme kararının yerinde olduğunu belirlemiştir. Bununla birlikte TMK'nın 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi gözetilerek nafakanın daha uygun miktarda belirlenmesi gerektiğinden, direnme kararı değişik gerekçeyle bozulmuştur.